Ochrona wizerunku

 

                               Ochrona wizerunku w sieci. jego cechy fizyczne (np. w sposób chara

       Wizerunek człowieka jest jednym z jego dóbr osobistych podlegających ochronie prawa cywilnego. Na wizerunek składają się cechy pozwalające odróżnić czy też scharakteryzować daną osobę. Inaczej wizerunek to dostrzegalne fizyczne cechy człowieka tworzące jego wygląd i pozwalające na identyfikację osoby wśród innych ludzi. Szczególna ochrona została udzielona wizerunkom w przepisach prawa autorskiego. Przede wszystkim wizerunek chroniony jest poprzez wprowadzenie w art. 81 prawa autorskiego zakazu rozpowszechniania wizerunku bez zezwolenia osoby na nim przedstawionej.

ufarbowane włosy), oczywiście Art. 81. Ochrona wizerunku

1. Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.
2. Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:
1) osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych;
2) osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza.

ku jest chronione

     Ustawa przewiduje trzy wyjątki od zasady konieczności uzyskania zgody podmiotu do rozpowszechniania jego wizerunku. Pierwszym z nich jest sytuacja, gdy osoba, której wizerunek został rozpowszechniony otrzymała w zamian umówioną zapłatę za pozowanie. Uznaje się bowiem, iż zapłata za pozowanie stanowi wynagrodzenie za udzielenie zgody na rozpowszechnianie wizerunku.

    Drugim wyjątkiem jest rozpowszechnianie wizerunku osoby powszechnie znanej, jeśli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, czy też zawodowych.

    Trzecią sytuacją, gdy możemy rozpowszechniać wizerunek osoby bez jej zgody jest opublikowanie wizerunku osoby stanowiącej jedynie szczegół całości, takiej jak zgromadzenie, krajobraz, czy też impreza publiczna. Do takiej sytuacji dochodzi  jedynie, jeśli wizerunek stanowi element, usunięcie którego nie zmieniłby przedmiotu i charakteru przedstawienia.

     Umieszczanie zdjęć osób, które nie wyraziły na to zgody wiąże się z możliwością powstania odpowiedzialności za naruszenie prawa do ochrony wizerunku. Szczególną uwagę należy więc zwracać na rodzaj zamieszczanego zdjęcia, biorąc pod uwagę to, czy osoby na nim występujące są jedynie przypadkowym szczegółem jakiejś fotografowanej całości, czy są one osobami publicznymi oraz w jakim charakterze są przedstawione. Biorąc pod uwagę powyższe porady z pewnością unikniemy niepotrzebnych kłopotów z prawem. 


                    Konsekwencje naruszenia prawa do wizerunku

        Konsekwencje naruszenia prawa do wizerunku zostały uregulowane zarówno w kodeksie cywilnym, jak i w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W związku z tym, że roszczenia przysługujące osobie, której prawa naruszono, na podstawie każdej ze wskazanych ustaw są bardzo zbliżone, zostały przedstawione łącznie.

    I tak, w przypadku, gdy naruszenie prawa do wizerunku jest bezprawne, można żądać:

1. Zaniechania jego rozpowszechniania (jeśli do rozpowszechnienia jeszcze nie doszło, a pojawiło się jedynie takie zagrożenie lub doszło już do rozpowszechnienia, jednak istnieje zagrożenie dalszych działań bezprawnych).

2. Dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia (może być ono realizowane nie tylko w sposób wyraźnie wymieniony w ustawie tzn. przez złożenie publicznego oświadczenia o odpowiedniej treści i formie, lecz także w inny sposób określony przez sąd np. przez nakaz ogłoszenia w czasopismach wyroku lub treści ugody sądowej, czy przez zobowiązanie do zawiadomienia określonych osób).

     W przypadku, gdy naruszenie prawa do wizerunku jest nie tylko bezprawne, ale i zawinione można domagać się również:

1. Zapłaty odszkodowania (odszkodowanie może być przyznane jeżeli uprawniony wykaże, że na skutek naruszenia prawa do wizerunku poniósł straty lub też nie uzyskał korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono; wysokość odszkodowania odpowiada wysokości poniesionej szkody, (tj. sumy strat i utraconych korzyści).

 

2. Zapłaty zadośćuczynienia na rzecz uprawnionego (zadośćuczynienie może być przyznane, jeżeli tym, co dotknęło uprawnionego jest nie szkoda majątkowa, a krzywda z powodu wykorzystania jego wizerunku bez wymaganego zezwolenia;  przyznana kwota pieniężna musi być odpowiednia, tzn. odpowiadająca wielkości doznanej krzywdy;  należy uwzględnić to, że powinna ona stanowić dla pokrzywdzonego realną pomoc finansową, zdolną choć w pewnym stopniu zrekompensować ujemne przeżycia psychiczne).

3. zapłaty określonej sumy pieniężnej na wskazany przez uprawnionego cel społeczny.

 

                                                   Obrażanie w sieci

      Wielu użytkowników Internetu błędnie przypuszcza, iż zapewnia on całkowitą anonimowość. W związku z tym bez oporów znieważają lub pomawiają osoby lub instytucje, w szczególności na forach internetowych, gdzie dochodzi do przekroczenia granicy pomiędzy wolnością słowa a naruszeniem dóbr osobistych, czy wręcz czynem karalnym. W związku z tym należy wiedzieć, że w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (dalej: „k.k.”) występują dwa przestępstwa związane z takim zachowaniem, a mianowicie pomówienie (art. 212 k.k.) oraz zniewaga za pomocą środków masowego komunikowania (art. 216 § 2 k.k.).

 

                                                   Pomówienie

     Zgodnie z art. 212 k.k. grzywnie albo karze ograniczenia wolności podlega ten, kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Z pomówieniem mamy do czynienia na przykład wówczas, gdy internauta zamieści wpis, iż bliżej określony przez niego lekarz, przyjmuje korzyści majątkowe za wydawanie zwolnień lekarskich, osobom zdrowym. Warto wskazać, że z uwagi na fakt, iż w świetle aktualnego prawa, Internet stanowi środek masowego komunikowania, w takim przypadku będzie miała zastosowanie surowsza odpowiedzialność karna z karą pozbawienia wolności do roku włącznie.

 

                                                 Zniewaga

     Zgodnie z art. 216 § 2 k.k. grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku podlega ten, kto znieważa inną osobę za pomocą środków masowego komunikowania. Znieważyć drugą osobę można więc poprzez epitet, ubliżenie komuś nazywając go np. kretynem. Przy czym o tym co zostanie uznane za zniewagę decydują względy kulturowe i kontekst.

 

Opracował: Ryszard Witkowski

Źródło: Internet


www.bezpieczniej.pl/wiadomosc

www.twojeporady.onet.pl/.

www.prawo.money.pl

Dodatkowe informacje